Powołanie weterynaryjne

ętach.Zapotrzebowanie na wyspecjalizowanych weterynarzySpecjaliści od konkretnych typów zwierząt są bardzo pożądani, a właściciele takich pupili są w stanie przejechać pół Polski, aby zawieźć swojego zwierzaka do najlepszego specj

Dodane: 27-06-2016 11:11
Powołanie weterynaryjne Pupil może potrzebować weterynarza w mało oczekiwanym momencie, szybka pomoc może być potrzebna. Dlatego warto zdawać sobie sprawę gdzie jest , by móc tej pomocy udzielić. O zwierzętach.

Zapotrzebowanie na wyspecjalizowanych weterynarzy

Specjaliści od konkretnych typów zwierząt są bardzo pożądani, a właściciele takich pupili są w stanie przejechać pół Polski, aby zawieźć swojego zwierzaka do najlepszego specjalisty. Niestety nie każdy weterynarz dobrze wyleczy świnkę morską, czy legwana. Trafiając na złego specjalistę możemy bardziej zwierzęciu zaszkodzić niż pomóc, ponieważ niewiedza danego weterynarza o konkretnym gatunku będzie niewystarczająca.

Dlatego też jeżeli dana przychodnia ma jakiegoś dobrego specjalistę od powiedzmy ptaków egzotycznych, chwali się tym, aby ludzie wiedzieli, gdzie mają iść ze swoją chorą papugą, będąc pewni, że otrzymają profesjonalna pomoc.


Polska historia weterynarii

W Polsce pierwszą książką o leczeniu zwierząt była Sprawa a lekarstwa końskie królewskiego kowala Conrada (1532). Pierwsza Katedra Weterynarii w Polsce powstała w 1804 roku w Krakowie na Uniwersytecie Jagiellońskim - działała ona z przerwami do 1936 r.( w 2012 roku została reaktywowana)1. W 1823 roku Ludwik Henryk Bojanus założył natomiast Szkołę Weterynaryjną przy Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Wileńskiego. W 1840 w Warszawie powstała Szkoła Weterynaryjna, pod naciskami zaborcy zrusyfikowana i przemianowana w 1873 na Instytut Weterynaryjny. 1881 utworzono we Lwowie Szkołę Weterynarii, 1898 przekształconą w Akademię Weterynaryjną.

Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Medycyna_weterynaryjna


Ciężki kawałek chleba

Kiedy idziemy z pupilem do gabinetu weterynaryjnego, raczej nie zastanawiamy się nad tym czy praca weterynarza jest trudna. Jest. Niektórzy twierdzą, że jest cięższa od pracy w medycynie i w leczeniu ludzi. Pomijając fakt, że zwierze nie powie lekarzowi co je boli i jak się czuje, najgorzej jest kiedy nie daje sobie pomóc, a nawet się zbadać.

Częste wśród niedomorosłych weterynarzy jest rezygnowanie z zawodu z powodu pogryzienia, czy ogólnego stresu związanego z agresywnymi zwierzętami. Nie można zapominać, że weterynaria to nie tylko zwierzęta- często sami właściciele stanowią problem. Nie dający sobie nic powiedzieć, zadufani i przemądrzali właściciele, po wizycie w gabinecie i tak będą robili co im się wydaje, że jest słuszne, często z tragicznym skutkiem.